donderdag 2 september 2010
What a team!
woensdag 1 september 2010
Bovenaanzicht.
Van bovenaan gezien kan je goed de veranda zien, zie je de rode voordeur staan die er nog moet inkomen, zie je dat het hoger gebouwd is dan de andere gebouwen omdat het zo minder warm zal zijn binnen. Achteraan is er nog een toilet en een koertje om af te wassen.
Wat nu gedaan?
Na het afscheid op woensdag van de werkmannen, Albert, Solange en onze o-zo-geliefde slaapplaats was het even stil in het busje. Misschien ook omdat we nog wat moe waren. In elk geval, in Sowane wachtte voor ons het volgende afscheid: een show samen met de kinderen en een heus feest voor jong en oud 's avonds. Net voor de show begon, kreeg ik het verlossende telefoontje van mammie. De kleine is geboren, heet Leon en weegt 3900 gram. Muti was zodanig van slag dat ze vergeten was hoe groot mijn neefje was. Een dag vol emoties, dat is zeker!
Donderdagmorgen laten de wolken ook hun tranen vloeien en moeten we even wachten om te vertrekken. Ook hier valt het afscheid zwaar. Zien we hen ooit nog terug? Desondanks de tristesse hebben we tijdens onze laatste Senegaleese (en dus ook warme) dagen nog heel wat cultuur en natuur kunnen opsnuiven. Dit kan je in Afrika echt letterlijk opnemen want je zou denken hoe langer je hier bent, hoe meer je daaraan gewoon wordt maar niets is minder waar. We bezoeken la grande mosquée in Touba en wanen ons even als echte moslima's, vooral zeer warm en je gaat voor geen cm vooruit met die lange rokken aan. Daarna richting Saint-Louis waar we misschien in iets té grote weelde 2 dagen hebben doorgebracht: hotel met zwembad, wifi, zee aan de achterdeur, dame blanche gegeten,... Het contrast is dan ook groot wanneer we de dag erop de stad met paardenkar bezoeken. Was ik 2 dagen geleden nog aan ontwikkelingssamenwerking aan het doen, ik voelde me nu des te meer een échte toerist. Daarna richting la Langue de Barberie waar we geteisterd werden door honderden krabben en behoorlijk onrustig wat in de zon hebben gelegen.
Zaterdag werd Lac Rose-dag. Een meer die een rozige kleur zou hebben in wel zeer strikt bepaalde weercondities en vooral niet tijdens het regenseizoen (l'hivernage) en wij hebben dus dikke pech. We kunnen wel leuke foto's maken terwijl we ronddobberen in het meer want door de sterke zoutconcentratie kan je er dus drijven. Daarna kan je voor een peulschil je laten afspoelen met emmers water. Als kers op de taart wachtte Dakar op zondag op ons. Ik heb -niet enkel door de temperatuur- enorm gezweet tijdens dit stuk van de weg, werkelijk een stuk van Paris-Dakar. We bezochten eerste Ile de Gorée (slaveneiland) en daarna nog een flits van Dakar want de tijd vloog voorbij. Masse liet ons nog even verwateren door in een prachtig gelegen restaurant ons laatste avondmaal te laten verorberen. Albert belde me ook nog even op om te vragen hoe alles ging met de groep. Na nog wat te mijmeren aan de zee eindigt het avontuur. Toen stonden we daar plots op de luchthaven: 13 zwetende toubabs met véél te véél bagage op een rommelige parking Masse uitwuivend met tranen in de ogen,... This is the end!
Ook nu ik thuis ben, blijven flitsen van ginder mij achtervolgen. Het is moeilijk om weer te aanvaarden hoe groot het contrast is tussen het leven hier en het leven die de mensen daar leiden. Ik ben er wel van overtuigd dat we en dan spreek ik echt voor de hele groep één maand lang veel gebouwd, veel gebabbeld, veel gelachen en vooral veel hebben proberen bij te brengen aan de mensen ginder. Ik hoop dat ze mij niet snel zullen vergeten want ik vergeet hen nooit!
Alvorens af te sluiten, wil ik toch nog graag specifiek de sponsors bedanken. Ik ben ongelooflijk trots op wat we hebben kunnen verwezenlijken in 1 maand en dat is echt grotendeels te danken aan jullie. Met al het ingezamelde geld (dus ook van mijn 4 reisgenoten) hebben we al het nodige cement, zand, beton en ijzer kunnen betalen voor de keuken, de ovens, de veranda, het extra toilet, de septische putten, de regenput en 2 grote slaapplaatsen. Ook de vloer en deuren en ramen hebben we allemaal kunnen aankopen. Daarnaast hebben we 4 tuinen kunnen aanleggen waar straks aubergines en courgetten zullen groeien. We hebben hiermee ook het loon van alle werkmannen kunnen betalen voor de volledige maand. Als laatste ging er ook een deel naar een verzekering voor de kinderen waarmee we activiteiten deden zodat zij op medische zorg konden rekenen wanneer dit nodig was. Ik hoop dat jullie ook tevreden zijn met wat we met de Bouworde hebben kunnen verwezenlijken! Straks post ik nog enkele foto's! Als laatste nog eens dankjewel aan alle vriendinnetjes, vriendjes en familie om mijn verhaal te volgen en mij te steunen wanneer het heimweegevoel opdook. Dank u!
Nobe na la (dit is de correcte schrijfwijze voor "ik hou van jullie")
Donderdagmorgen laten de wolken ook hun tranen vloeien en moeten we even wachten om te vertrekken. Ook hier valt het afscheid zwaar. Zien we hen ooit nog terug? Desondanks de tristesse hebben we tijdens onze laatste Senegaleese (en dus ook warme) dagen nog heel wat cultuur en natuur kunnen opsnuiven. Dit kan je in Afrika echt letterlijk opnemen want je zou denken hoe langer je hier bent, hoe meer je daaraan gewoon wordt maar niets is minder waar. We bezoeken la grande mosquée in Touba en wanen ons even als echte moslima's, vooral zeer warm en je gaat voor geen cm vooruit met die lange rokken aan. Daarna richting Saint-Louis waar we misschien in iets té grote weelde 2 dagen hebben doorgebracht: hotel met zwembad, wifi, zee aan de achterdeur, dame blanche gegeten,... Het contrast is dan ook groot wanneer we de dag erop de stad met paardenkar bezoeken. Was ik 2 dagen geleden nog aan ontwikkelingssamenwerking aan het doen, ik voelde me nu des te meer een échte toerist. Daarna richting la Langue de Barberie waar we geteisterd werden door honderden krabben en behoorlijk onrustig wat in de zon hebben gelegen.
Zaterdag werd Lac Rose-dag. Een meer die een rozige kleur zou hebben in wel zeer strikt bepaalde weercondities en vooral niet tijdens het regenseizoen (l'hivernage) en wij hebben dus dikke pech. We kunnen wel leuke foto's maken terwijl we ronddobberen in het meer want door de sterke zoutconcentratie kan je er dus drijven. Daarna kan je voor een peulschil je laten afspoelen met emmers water. Als kers op de taart wachtte Dakar op zondag op ons. Ik heb -niet enkel door de temperatuur- enorm gezweet tijdens dit stuk van de weg, werkelijk een stuk van Paris-Dakar. We bezochten eerste Ile de Gorée (slaveneiland) en daarna nog een flits van Dakar want de tijd vloog voorbij. Masse liet ons nog even verwateren door in een prachtig gelegen restaurant ons laatste avondmaal te laten verorberen. Albert belde me ook nog even op om te vragen hoe alles ging met de groep. Na nog wat te mijmeren aan de zee eindigt het avontuur. Toen stonden we daar plots op de luchthaven: 13 zwetende toubabs met véél te véél bagage op een rommelige parking Masse uitwuivend met tranen in de ogen,... This is the end!
Ook nu ik thuis ben, blijven flitsen van ginder mij achtervolgen. Het is moeilijk om weer te aanvaarden hoe groot het contrast is tussen het leven hier en het leven die de mensen daar leiden. Ik ben er wel van overtuigd dat we en dan spreek ik echt voor de hele groep één maand lang veel gebouwd, veel gebabbeld, veel gelachen en vooral veel hebben proberen bij te brengen aan de mensen ginder. Ik hoop dat ze mij niet snel zullen vergeten want ik vergeet hen nooit!
Alvorens af te sluiten, wil ik toch nog graag specifiek de sponsors bedanken. Ik ben ongelooflijk trots op wat we hebben kunnen verwezenlijken in 1 maand en dat is echt grotendeels te danken aan jullie. Met al het ingezamelde geld (dus ook van mijn 4 reisgenoten) hebben we al het nodige cement, zand, beton en ijzer kunnen betalen voor de keuken, de ovens, de veranda, het extra toilet, de septische putten, de regenput en 2 grote slaapplaatsen. Ook de vloer en deuren en ramen hebben we allemaal kunnen aankopen. Daarnaast hebben we 4 tuinen kunnen aanleggen waar straks aubergines en courgetten zullen groeien. We hebben hiermee ook het loon van alle werkmannen kunnen betalen voor de volledige maand. Als laatste ging er ook een deel naar een verzekering voor de kinderen waarmee we activiteiten deden zodat zij op medische zorg konden rekenen wanneer dit nodig was. Ik hoop dat jullie ook tevreden zijn met wat we met de Bouworde hebben kunnen verwezenlijken! Straks post ik nog enkele foto's! Als laatste nog eens dankjewel aan alle vriendinnetjes, vriendjes en familie om mijn verhaal te volgen en mij te steunen wanneer het heimweegevoel opdook. Dank u!
Nobe na la (dit is de correcte schrijfwijze voor "ik hou van jullie")
maandag 23 augustus 2010
Met ups and downs
Salam malekum allerliefste's,
het regenseizoen is officieel begonnen. Na le quize aout (mijn naamfeest) valt de regne hier met bakken uit de lucht. Ze vinden het hier dan ook heel ongewoon dat de blanken gewoon in de regen gaan staan en even blij zijn met de afkoeling, maar ik moet zeggen een 2e keer zit er niet meer in. In nog geen minuut staat heel ons terrein onder water en kunnen we niet zonder natte voeten tot bij onze slaapplaats. Gelukkig zakt alles snel weg wanneer de regen ophoudt. Maandag konden we dus voor d eerste keer van de Senegaleese regen genieten. Ondertussen is er nog een grote slaapkamer gebetonneerd, is de regenput af en hebbe we weer wat zand kunnen recupereren die uit de put kwam. Zo besparen we ook wat. WE zijn stilaan bezig met de voorbereidingen van de tuin. Ook de andere hebben heel wat geld bijeengezameld en daardoor kunnen we dus ook een tuin om groenten voor de kinderen te kweken aanleggen. De groep van het sociaal kamp (zij zitten in Sowane) kwamen vrijdag langs om ons en de zeer gemotiveerde tuinman Francois te assisteren bij het aanleggen en bemesten van de tuin. MIsschien kopen we volgende week nog kippen zodat de kinderen elke dag verse eieren hebben. Het is hier soms de omgekeerde wereld hoor, in Sowane kweken ze al tomaten, meloenen,... maar Francois moet de groenten aan hotels verkopen want de lokale bevolking is er precies nog niet van overtuigd welke meerwaarde groenten en fruit hebben. Ze eten van smorgens tot savonds couscous en de moslims doen ramadan in augustus. Vorige week hadden we er ook even last van want de boulanger local had geen brood gemaakt. Dat ze een hele dag niet eten maar ook niet dirnken in dergelijke hitte? Niet in te beelden voor ons. Met 5 drinken we gemakkelijk een bidon van 10L alleen al in de voormiddag. Dinsdag was de keuken in een wip gevloerd. Wel opnieuw heel grappig hoe ze dit allemaal doen. Ik sta versteld. WE konden wat assisteren maar echt de vloer leggen zat er niet in. Woensdag moesten we algauw het werk stilleggen omwille van de regen. We zaten tot ons vertrek naar Sowane op vrijdag zonder stroom. Onderweg naar Sowane zingen we alle Nederlandse en Belgische klassiekers terwijl we op afstand bliksem in een megagrote donderwolk zien. Emotioneel en speciaal moment ;p!
Oja, over het eten vertel ik bitter weinig want onze kokkin, Solange, mag niet alle traditionele gerechten maken omwille van de geringen bestendigheid van onze Europese darmen met gevolg dat ze sterk haar best doet maar toch verschijnt telkens iets op de tafel zonder veel kleur en geur. De laatste dagen laat haar motivatie het ook echt afweten waardoor we echt wel moesten klagen en zagen om nog iets te krijgen. Vervelend, maar dat gaat ook natuurlijk!
Ik heb ze misschien teveel vermoeid toen ze mijn vlechtjes heeft gemaakt, 3 uur werk maar iedereen vindt het wel mooi, jammer dus nog altijd geen foto's die ik kan posten.
Dit weekend in Sowane waren er kleine evenementen georganiseerd en duurde de voorbereiding van de quiz langer dan de quiz zelf maar goed we hebben weer goed kunnen rusten om nu nog 2 dagen ertegenaan te gaan: de veranda verder afwerken en vooral veel opruimen.
Sorry als ik niet meteen iets laat weten in de eerste dagen want ik wil mijn batterij wat sparen (nog altijd geen stroom in Ndiebel en dat werkt af en toe wel op ons humeur want dit wil zeggen: geen frisse drankjes, geen fris water, geen ventilators die werken, geen la vache qui rit kortom vooral veel zweten) om het blije nieuws van mijn neefje/nichtje nog te kunnen ontvangen.
Alle blokkers, veel succes!
Liefje: word gauw weer beter en ik mis je super hard!
Muti, Ronny, zus, Nicolas en de baby: ik mis jullie heel erg en kan niet wachten op het bevrijdende berichtje!
Girls: keep me informed!
Sponsors: echt waar, een dikke merci!
bisou bisou
PS de brieven zijn nog niet toegekomen, wanneer we woensdag vertrekken richting Saint-Louis, Dakar en luchthaven stoppen we nog even in Kaolack om te kijken of het toch niet toegekomen is. De post komt dus daar toe.
het regenseizoen is officieel begonnen. Na le quize aout (mijn naamfeest) valt de regne hier met bakken uit de lucht. Ze vinden het hier dan ook heel ongewoon dat de blanken gewoon in de regen gaan staan en even blij zijn met de afkoeling, maar ik moet zeggen een 2e keer zit er niet meer in. In nog geen minuut staat heel ons terrein onder water en kunnen we niet zonder natte voeten tot bij onze slaapplaats. Gelukkig zakt alles snel weg wanneer de regen ophoudt. Maandag konden we dus voor d eerste keer van de Senegaleese regen genieten. Ondertussen is er nog een grote slaapkamer gebetonneerd, is de regenput af en hebbe we weer wat zand kunnen recupereren die uit de put kwam. Zo besparen we ook wat. WE zijn stilaan bezig met de voorbereidingen van de tuin. Ook de andere hebben heel wat geld bijeengezameld en daardoor kunnen we dus ook een tuin om groenten voor de kinderen te kweken aanleggen. De groep van het sociaal kamp (zij zitten in Sowane) kwamen vrijdag langs om ons en de zeer gemotiveerde tuinman Francois te assisteren bij het aanleggen en bemesten van de tuin. MIsschien kopen we volgende week nog kippen zodat de kinderen elke dag verse eieren hebben. Het is hier soms de omgekeerde wereld hoor, in Sowane kweken ze al tomaten, meloenen,... maar Francois moet de groenten aan hotels verkopen want de lokale bevolking is er precies nog niet van overtuigd welke meerwaarde groenten en fruit hebben. Ze eten van smorgens tot savonds couscous en de moslims doen ramadan in augustus. Vorige week hadden we er ook even last van want de boulanger local had geen brood gemaakt. Dat ze een hele dag niet eten maar ook niet dirnken in dergelijke hitte? Niet in te beelden voor ons. Met 5 drinken we gemakkelijk een bidon van 10L alleen al in de voormiddag. Dinsdag was de keuken in een wip gevloerd. Wel opnieuw heel grappig hoe ze dit allemaal doen. Ik sta versteld. WE konden wat assisteren maar echt de vloer leggen zat er niet in. Woensdag moesten we algauw het werk stilleggen omwille van de regen. We zaten tot ons vertrek naar Sowane op vrijdag zonder stroom. Onderweg naar Sowane zingen we alle Nederlandse en Belgische klassiekers terwijl we op afstand bliksem in een megagrote donderwolk zien. Emotioneel en speciaal moment ;p!
Oja, over het eten vertel ik bitter weinig want onze kokkin, Solange, mag niet alle traditionele gerechten maken omwille van de geringen bestendigheid van onze Europese darmen met gevolg dat ze sterk haar best doet maar toch verschijnt telkens iets op de tafel zonder veel kleur en geur. De laatste dagen laat haar motivatie het ook echt afweten waardoor we echt wel moesten klagen en zagen om nog iets te krijgen. Vervelend, maar dat gaat ook natuurlijk!
Ik heb ze misschien teveel vermoeid toen ze mijn vlechtjes heeft gemaakt, 3 uur werk maar iedereen vindt het wel mooi, jammer dus nog altijd geen foto's die ik kan posten.
Dit weekend in Sowane waren er kleine evenementen georganiseerd en duurde de voorbereiding van de quiz langer dan de quiz zelf maar goed we hebben weer goed kunnen rusten om nu nog 2 dagen ertegenaan te gaan: de veranda verder afwerken en vooral veel opruimen.
Sorry als ik niet meteen iets laat weten in de eerste dagen want ik wil mijn batterij wat sparen (nog altijd geen stroom in Ndiebel en dat werkt af en toe wel op ons humeur want dit wil zeggen: geen frisse drankjes, geen fris water, geen ventilators die werken, geen la vache qui rit kortom vooral veel zweten) om het blije nieuws van mijn neefje/nichtje nog te kunnen ontvangen.
Alle blokkers, veel succes!
Liefje: word gauw weer beter en ik mis je super hard!
Muti, Ronny, zus, Nicolas en de baby: ik mis jullie heel erg en kan niet wachten op het bevrijdende berichtje!
Girls: keep me informed!
Sponsors: echt waar, een dikke merci!
bisou bisou
PS de brieven zijn nog niet toegekomen, wanneer we woensdag vertrekken richting Saint-Louis, Dakar en luchthaven stoppen we nog even in Kaolack om te kijken of het toch niet toegekomen is. De post komt dus daar toe.
zaterdag 14 augustus 2010
Afrika went
Ondertussen doen die 35 jeukende muggebeten, 74 vliegen die je oor in willen, het Toubab (blanke) geschreeuw en de labiele elektriciteit ons helemaal niets meer. Deze week ging precies nog sneller dan de eerste. Maandag werd wasdag want ja hoor onze bouwkleren kan je al van ver ruiken. Best wel leuk om te doen en we hebben er hier ook wel tijd voor. Alles droog in 1 uur. Elke maandag is er een voetbalwedstrijd voor de jongerne hier en dat is echt een heuze bedoening, zoveel mensen dat we amper iets kunnen doen met de kleintjes. Jammer. s' Avonds bezochten we het dorp en ontdekten de Vespa van de dierenarts, het dispensarium, de boulanger local en vooral veeeel veeel vuil. Masse heeft gelijk dat hij dringend het concept poubelle moet invoeren. Dinsdag niets speciaals buiten het feit dat Joeri, Kim en ik door wellicht vermoeidheid, hitte, .. ons te pletter gelachen hebben op de werf. ONdertussen werken we de keuken volledig af qua stukadoorwerk want ja alles gaat hier supertraag. Jou is de cementman en ja zoals het hoort maakt hij de hele dag cement in maar 1 kruiwagen. Ongelooflijk wat een werker en jammergenoeg kan dat niet van iedereen gezegd worden hier. Ons ingezameld geld gaat dus ook naar de werkmannen hier (zo'n 5 euro voor 9u hard werk) op het eind van het bouwkamp krijgen we van Masse een volledig detail van de uitgaven. De tegels zijn ook toegekomen al zijn er meer kapot dan geheel. Ben benieuwd hoe ze dat weer zullen aanpakken. Ook het toilet achterin begint er op te trekken - naar Afrikaanse normen weliswaar -. Of alles hier op 1 oktober (de eerste schooldag) in orde zal zijn, blijft wel de vraag. Woensdag en donderdag hebben we aan de veranda gewerkt zodat sommige kinderen ook in de schaduw kunnen werken. WE gingen met de ezel om cement en sleurden ijzeren draden door het dorp. Echt grappig om te zien denk ik. Oja, een belangrijk detail, de kinderen hebben in deze ecole Saint-Joseph in Ndiebel de beste resultaten van de hele omstreek. Er zijn kinderen uit heel Senegal, Mauritanië en Malawi, ... Ze blijven er in het weekend maar gaan in de vakanties naar huis. Vrijdag hebben we een vloer geherbetonneerd en dat is met de middelen die we hier hebben geen lachertje. Nu tamelijk luxueus hotel met toilet met chasse en zwembad, we horen de zee vanop het terras. Heerlijk! Het heet le ben'tenier in M'bour. Dit weekend wordt dus wat rusten en hopelijk een gezond ook.
Soms mankeren we hier wel aan vrijheid, stiekem gaan we dan toch alleen naar de winkel al valt onze verschijning hier telkens enorm op. Kim en ik babbelden woensdag met enkele vrouwen en algauw stond het halve dorp rond ons. Ze vinden het ook super dat we wat Wolof kennen. Ze vragen soms wel om geld wat een me een ander beeld doet vormen van de cultuur hier. Alsof alle blanken superrijk zijn en stiekem hopen ze erop dat we alles gratis geven en dat op een dag wel een ander hoopje Toubab hun verdere leven zal verzekeren. Ik had toch meer de -misschien naief- indruk dat ze hier echt tevreden zouden zijn met wat ze al krijgen en niet nog meer verwachten.
Bon, we doen wat we kunnen en uitkijkend naar de volgende werkdagen, zijn we nu wat lui of moe (in Afrika is het verschil moeilijk uit te maken) op een strand aan de petite cote.
A la prochaine!
Senegal nerne!
Hou jullie goed en de blokkers ook!
Bisou bisou
PS Isabelle is een toffe en heeft flink alles van mijn iPhone afgelezen!
PS 2 Wolof lijkt helemaal niet op Frans en is dus mega moeilijk!
Soms mankeren we hier wel aan vrijheid, stiekem gaan we dan toch alleen naar de winkel al valt onze verschijning hier telkens enorm op. Kim en ik babbelden woensdag met enkele vrouwen en algauw stond het halve dorp rond ons. Ze vinden het ook super dat we wat Wolof kennen. Ze vragen soms wel om geld wat een me een ander beeld doet vormen van de cultuur hier. Alsof alle blanken superrijk zijn en stiekem hopen ze erop dat we alles gratis geven en dat op een dag wel een ander hoopje Toubab hun verdere leven zal verzekeren. Ik had toch meer de -misschien naief- indruk dat ze hier echt tevreden zouden zijn met wat ze al krijgen en niet nog meer verwachten.
Bon, we doen wat we kunnen en uitkijkend naar de volgende werkdagen, zijn we nu wat lui of moe (in Afrika is het verschil moeilijk uit te maken) op een strand aan de petite cote.
A la prochaine!
Senegal nerne!
Hou jullie goed en de blokkers ook!
Bisou bisou
PS Isabelle is een toffe en heeft flink alles van mijn iPhone afgelezen!
PS 2 Wolof lijkt helemaal niet op Frans en is dus mega moeilijk!
zondag 8 augustus 2010
O lala l'Afrique
Salam malekum
ik zou zeggen eindelijk Internet!
Na een lange dag reizen in Dakar geland en meteen overweld door vele Senegalezen en opdringerige verkopers. We vinden snel Masse en zijn blij wanneer we kunnen vertrekken naar Mbour. De dag erop een paar projecten van Masse bezocht, onder andere een lepradorp en al meteen is duidelijk hoe Masse echt leeft voor zijn werk en hoe vervelend de Afrikaanse mentaliteit soms is. Na nog een dag reizen komen we eindelijk aan in Ndiebel. echt in de brousse, niet normaal! Alles werkt... soms, haha! Ongelooflijk hoe vaak alles gewoon plat valt en dat was ook de reden waarom ik enkele dage nniet bereikbaar was.
We werken hier elke dag van 8u30-13u, hebben rust tot 16u en dat is wel écht nodig met die hitte hier. De eerste dagen liep het zweet echt van me, zelfs bij gewoon neerzitten. ELke dag zijn er 2 die de kinderen in de namiddag bezighouden. Letterlijk.. Haha, we gooien gewoon alle ballen in de lucht na BEN NJAR NJIET 1-2-3 en ze lopen er als gekken achter. Echt leuk! Wat een fysiek en enthousiasme!
We worden hier eigenlijk wel verwend maar toch moet MAsse nog voldoende controleren op de kwaliteit van eten want als de stroom uitvalt, dan werkt de frigo natuurlijk ook niet meer en verderft het eten algauw maar Solange fait ce qu'elle peut. 't Is een lieveke. Ook met ALbert, onze werfleider kan ik het goed vinden. IK leer ondertussen ook al wat Wolof, het plaatselijke dialect. Het is wel heel interessant om te zien hoe alles hier werkt. MAsse bestelt een stelling maar die blijft gewoon de hele dag liggen en ze maken er zelf 1 van houten balken. ONGELOOFLIJK! Masse dit: il faut changer la mentalité en zo is het ook!
Ik heb soms wel het gevoel dat we hier vooral voor het geld zijn en niet zozeer om te werken maar ze zijn zeer dankbaar en elke hand is welkom!
In elk geval, het geld is echt nodig, we zijn vrijdag om zakken cement geweest met de ezel. Echt fijn! De groep is ook super tof, we zijn met 5.
Dit weekend mochten we vrijdag al vertrekken omdat we naar Gambia zijn geweest maar dat hadden we beter niet gedaan. Jasmijn en ik waren echt doodop na een volledige nacht over te geven en diarree te hebben. Héél even wou ik thuis zijn maar na een deugddoendtelefoontje met muti kan ik Afrika wel weer aan. Wellicht heeft het met het eten te maken van Ndiebel.
We waren dus al snel terug van Gambia en hebben gisteren gevaren in mangrooves en bij zonsondergang gekeken naar een rustplaats van pelikanen, echte rust, puur natuur, zaaalig!
nu terug in Kaolack en straks naar Ndiebel.. veel te veel te vertellen maar alvast dit voorsmaakje..
Wie me een brief wil schrijven.. Ik heb het adres momenteel niet bij me maar sms naar muti (mama) en zo krijg je het te pakken. muti: 0032475967720
Lieve girls, stuur maar gerust iets op maar vraag wel airmail aan want het kan wel 2 weken duren.
Lieve sponsors, DANK U! Het wordt echt goed besteed en is hard nodig hier.
Nop Nala (ik hou van jullie)
bisou bisou
PS ze zijn zeer verwonderd over hoe snel ik Wolof leer, hihi, maar zo kunnen we tenminste communiceren met de kinderen en ze apprecieren dit ook zeer sterk hier!
ik zou zeggen eindelijk Internet!
Na een lange dag reizen in Dakar geland en meteen overweld door vele Senegalezen en opdringerige verkopers. We vinden snel Masse en zijn blij wanneer we kunnen vertrekken naar Mbour. De dag erop een paar projecten van Masse bezocht, onder andere een lepradorp en al meteen is duidelijk hoe Masse echt leeft voor zijn werk en hoe vervelend de Afrikaanse mentaliteit soms is. Na nog een dag reizen komen we eindelijk aan in Ndiebel. echt in de brousse, niet normaal! Alles werkt... soms, haha! Ongelooflijk hoe vaak alles gewoon plat valt en dat was ook de reden waarom ik enkele dage nniet bereikbaar was.
We werken hier elke dag van 8u30-13u, hebben rust tot 16u en dat is wel écht nodig met die hitte hier. De eerste dagen liep het zweet echt van me, zelfs bij gewoon neerzitten. ELke dag zijn er 2 die de kinderen in de namiddag bezighouden. Letterlijk.. Haha, we gooien gewoon alle ballen in de lucht na BEN NJAR NJIET 1-2-3 en ze lopen er als gekken achter. Echt leuk! Wat een fysiek en enthousiasme!
We worden hier eigenlijk wel verwend maar toch moet MAsse nog voldoende controleren op de kwaliteit van eten want als de stroom uitvalt, dan werkt de frigo natuurlijk ook niet meer en verderft het eten algauw maar Solange fait ce qu'elle peut. 't Is een lieveke. Ook met ALbert, onze werfleider kan ik het goed vinden. IK leer ondertussen ook al wat Wolof, het plaatselijke dialect. Het is wel heel interessant om te zien hoe alles hier werkt. MAsse bestelt een stelling maar die blijft gewoon de hele dag liggen en ze maken er zelf 1 van houten balken. ONGELOOFLIJK! Masse dit: il faut changer la mentalité en zo is het ook!
Ik heb soms wel het gevoel dat we hier vooral voor het geld zijn en niet zozeer om te werken maar ze zijn zeer dankbaar en elke hand is welkom!
In elk geval, het geld is echt nodig, we zijn vrijdag om zakken cement geweest met de ezel. Echt fijn! De groep is ook super tof, we zijn met 5.
Dit weekend mochten we vrijdag al vertrekken omdat we naar Gambia zijn geweest maar dat hadden we beter niet gedaan. Jasmijn en ik waren echt doodop na een volledige nacht over te geven en diarree te hebben. Héél even wou ik thuis zijn maar na een deugddoendtelefoontje met muti kan ik Afrika wel weer aan. Wellicht heeft het met het eten te maken van Ndiebel.
We waren dus al snel terug van Gambia en hebben gisteren gevaren in mangrooves en bij zonsondergang gekeken naar een rustplaats van pelikanen, echte rust, puur natuur, zaaalig!
nu terug in Kaolack en straks naar Ndiebel.. veel te veel te vertellen maar alvast dit voorsmaakje..
Wie me een brief wil schrijven.. Ik heb het adres momenteel niet bij me maar sms naar muti (mama) en zo krijg je het te pakken. muti: 0032475967720
Lieve girls, stuur maar gerust iets op maar vraag wel airmail aan want het kan wel 2 weken duren.
Lieve sponsors, DANK U! Het wordt echt goed besteed en is hard nodig hier.
Nop Nala (ik hou van jullie)
bisou bisou
PS ze zijn zeer verwonderd over hoe snel ik Wolof leer, hihi, maar zo kunnen we tenminste communiceren met de kinderen en ze apprecieren dit ook zeer sterk hier!
zaterdag 31 juli 2010
Gepakt en gezakt!
Hai iedereen,
het is zover! Na mijn trekrugzak vol te proppen, nog wat te sleutelen aan de blog en met mijn dierbaren wat quality time door te brengen, ben ik - denk ik - klaar om te vertrekken. Morgen om 12u05 vlieg ik vanuit Brussel samen met 2 Belgische en 2 Nederlandse studenten richting Madrid. Daarna volgt de vlucht naar Dakar waar we omstreeks 20u lokale tijd (in Senegal is het 2u vroeger) zouden moeten landen. We rijden dan richting M'bour want door de slechte staat van de wegen kunnen we niet goed in het donker rijden en zullen we pas de laatste kilometers maandag afleggen.
Nog een Malarone-pil en een goede nachtrust en daar ga ik dan!
Vele groeten en tot blogs!
het is zover! Na mijn trekrugzak vol te proppen, nog wat te sleutelen aan de blog en met mijn dierbaren wat quality time door te brengen, ben ik - denk ik - klaar om te vertrekken. Morgen om 12u05 vlieg ik vanuit Brussel samen met 2 Belgische en 2 Nederlandse studenten richting Madrid. Daarna volgt de vlucht naar Dakar waar we omstreeks 20u lokale tijd (in Senegal is het 2u vroeger) zouden moeten landen. We rijden dan richting M'bour want door de slechte staat van de wegen kunnen we niet goed in het donker rijden en zullen we pas de laatste kilometers maandag afleggen.
Nog een Malarone-pil en een goede nachtrust en daar ga ik dan!
Vele groeten en tot blogs!
zondag 11 juli 2010
INDIA WORDT SENEGAL
Hai iedereen,
door een tekort aan deelnemers voor het bouwkamp in Bangalore (India) was de Bouworde genoodzaakt om het kamp te annuleren. Met spijt in het hart heb ik het nieuws vernomen maar mijn enthousiasme en inzet is zeker van hetzelfde kaliber voor een ander project in Senegal. Reeds vele jaren is de Bouworde in contact met de NGO Chaulmoogra onder de leiding van Masse M'baye.
Dit jaar start onder zijn leiding een nieuw project in Ndiebel. Ecole Saint-Joseph, een brousseschool waar 150 kinderen op internaat verblijven, is volledig verouderd. De keuken en de slaapvertrekken laten de wensen over en moeten dus aangepakt worden.
Aangezien dit een nieuw project is, zal een vaste groep van de Bouworde in juli dit project op gang trekken. Daarna zullen in zowel augustus als september een groep studenten zich hiervoor verder inzetten. Er nemen zowel Nederlanders als Belgen deel aan dit bouwkamp.
Hiervoor kunnen we uiteraard de bekomen sponsoring gebruiken want ook hier geldt hetzelfde principe als voor India: hoe meer sponsoring, hoe meer bouwmateriaal we kunnen kopen en hoe meer we de kinderen kunnen helpen.
Wijzelf verblijven ook in die school en zullen 's avonds de kinderen opvangen waarvoor deze school, jammer genoeg, ook tijdens de vakantie hun thuis is.
Het wordt dus een intens bouwkamp waar ik ongelooflijk naar verlang.
Alvast bedankt aan alle sponsors en ik kan jullie melden dat de teller op €1270 staat. Ik sta versteld. Echt waar, aan allen bedankt!!
door een tekort aan deelnemers voor het bouwkamp in Bangalore (India) was de Bouworde genoodzaakt om het kamp te annuleren. Met spijt in het hart heb ik het nieuws vernomen maar mijn enthousiasme en inzet is zeker van hetzelfde kaliber voor een ander project in Senegal. Reeds vele jaren is de Bouworde in contact met de NGO Chaulmoogra onder de leiding van Masse M'baye.
Dit jaar start onder zijn leiding een nieuw project in Ndiebel. Ecole Saint-Joseph, een brousseschool waar 150 kinderen op internaat verblijven, is volledig verouderd. De keuken en de slaapvertrekken laten de wensen over en moeten dus aangepakt worden.
Aangezien dit een nieuw project is, zal een vaste groep van de Bouworde in juli dit project op gang trekken. Daarna zullen in zowel augustus als september een groep studenten zich hiervoor verder inzetten. Er nemen zowel Nederlanders als Belgen deel aan dit bouwkamp.
Hiervoor kunnen we uiteraard de bekomen sponsoring gebruiken want ook hier geldt hetzelfde principe als voor India: hoe meer sponsoring, hoe meer bouwmateriaal we kunnen kopen en hoe meer we de kinderen kunnen helpen.
Wijzelf verblijven ook in die school en zullen 's avonds de kinderen opvangen waarvoor deze school, jammer genoeg, ook tijdens de vakantie hun thuis is.
Het wordt dus een intens bouwkamp waar ik ongelooflijk naar verlang.
Alvast bedankt aan alle sponsors en ik kan jullie melden dat de teller op €1270 staat. Ik sta versteld. Echt waar, aan allen bedankt!!
Abonneren op:
Posts (Atom)