Achteraan dus het toilet en het koertje met al de kapotte tegeltjes gevloerd.
woensdag 1 september 2010
Bovenaanzicht.
Van bovenaan gezien kan je goed de veranda zien, zie je de rode voordeur staan die er nog moet inkomen, zie je dat het hoger gebouwd is dan de andere gebouwen omdat het zo minder warm zal zijn binnen. Achteraan is er nog een toilet en een koertje om af te wassen.
Wat nu gedaan?
Na het afscheid op woensdag van de werkmannen, Albert, Solange en onze o-zo-geliefde slaapplaats was het even stil in het busje. Misschien ook omdat we nog wat moe waren. In elk geval, in Sowane wachtte voor ons het volgende afscheid: een show samen met de kinderen en een heus feest voor jong en oud 's avonds. Net voor de show begon, kreeg ik het verlossende telefoontje van mammie. De kleine is geboren, heet Leon en weegt 3900 gram. Muti was zodanig van slag dat ze vergeten was hoe groot mijn neefje was. Een dag vol emoties, dat is zeker!
Donderdagmorgen laten de wolken ook hun tranen vloeien en moeten we even wachten om te vertrekken. Ook hier valt het afscheid zwaar. Zien we hen ooit nog terug? Desondanks de tristesse hebben we tijdens onze laatste Senegaleese (en dus ook warme) dagen nog heel wat cultuur en natuur kunnen opsnuiven. Dit kan je in Afrika echt letterlijk opnemen want je zou denken hoe langer je hier bent, hoe meer je daaraan gewoon wordt maar niets is minder waar. We bezoeken la grande mosquée in Touba en wanen ons even als echte moslima's, vooral zeer warm en je gaat voor geen cm vooruit met die lange rokken aan. Daarna richting Saint-Louis waar we misschien in iets té grote weelde 2 dagen hebben doorgebracht: hotel met zwembad, wifi, zee aan de achterdeur, dame blanche gegeten,... Het contrast is dan ook groot wanneer we de dag erop de stad met paardenkar bezoeken. Was ik 2 dagen geleden nog aan ontwikkelingssamenwerking aan het doen, ik voelde me nu des te meer een échte toerist. Daarna richting la Langue de Barberie waar we geteisterd werden door honderden krabben en behoorlijk onrustig wat in de zon hebben gelegen.
Zaterdag werd Lac Rose-dag. Een meer die een rozige kleur zou hebben in wel zeer strikt bepaalde weercondities en vooral niet tijdens het regenseizoen (l'hivernage) en wij hebben dus dikke pech. We kunnen wel leuke foto's maken terwijl we ronddobberen in het meer want door de sterke zoutconcentratie kan je er dus drijven. Daarna kan je voor een peulschil je laten afspoelen met emmers water. Als kers op de taart wachtte Dakar op zondag op ons. Ik heb -niet enkel door de temperatuur- enorm gezweet tijdens dit stuk van de weg, werkelijk een stuk van Paris-Dakar. We bezochten eerste Ile de Gorée (slaveneiland) en daarna nog een flits van Dakar want de tijd vloog voorbij. Masse liet ons nog even verwateren door in een prachtig gelegen restaurant ons laatste avondmaal te laten verorberen. Albert belde me ook nog even op om te vragen hoe alles ging met de groep. Na nog wat te mijmeren aan de zee eindigt het avontuur. Toen stonden we daar plots op de luchthaven: 13 zwetende toubabs met véél te véél bagage op een rommelige parking Masse uitwuivend met tranen in de ogen,... This is the end!
Ook nu ik thuis ben, blijven flitsen van ginder mij achtervolgen. Het is moeilijk om weer te aanvaarden hoe groot het contrast is tussen het leven hier en het leven die de mensen daar leiden. Ik ben er wel van overtuigd dat we en dan spreek ik echt voor de hele groep één maand lang veel gebouwd, veel gebabbeld, veel gelachen en vooral veel hebben proberen bij te brengen aan de mensen ginder. Ik hoop dat ze mij niet snel zullen vergeten want ik vergeet hen nooit!
Alvorens af te sluiten, wil ik toch nog graag specifiek de sponsors bedanken. Ik ben ongelooflijk trots op wat we hebben kunnen verwezenlijken in 1 maand en dat is echt grotendeels te danken aan jullie. Met al het ingezamelde geld (dus ook van mijn 4 reisgenoten) hebben we al het nodige cement, zand, beton en ijzer kunnen betalen voor de keuken, de ovens, de veranda, het extra toilet, de septische putten, de regenput en 2 grote slaapplaatsen. Ook de vloer en deuren en ramen hebben we allemaal kunnen aankopen. Daarnaast hebben we 4 tuinen kunnen aanleggen waar straks aubergines en courgetten zullen groeien. We hebben hiermee ook het loon van alle werkmannen kunnen betalen voor de volledige maand. Als laatste ging er ook een deel naar een verzekering voor de kinderen waarmee we activiteiten deden zodat zij op medische zorg konden rekenen wanneer dit nodig was. Ik hoop dat jullie ook tevreden zijn met wat we met de Bouworde hebben kunnen verwezenlijken! Straks post ik nog enkele foto's! Als laatste nog eens dankjewel aan alle vriendinnetjes, vriendjes en familie om mijn verhaal te volgen en mij te steunen wanneer het heimweegevoel opdook. Dank u!
Nobe na la (dit is de correcte schrijfwijze voor "ik hou van jullie")
Donderdagmorgen laten de wolken ook hun tranen vloeien en moeten we even wachten om te vertrekken. Ook hier valt het afscheid zwaar. Zien we hen ooit nog terug? Desondanks de tristesse hebben we tijdens onze laatste Senegaleese (en dus ook warme) dagen nog heel wat cultuur en natuur kunnen opsnuiven. Dit kan je in Afrika echt letterlijk opnemen want je zou denken hoe langer je hier bent, hoe meer je daaraan gewoon wordt maar niets is minder waar. We bezoeken la grande mosquée in Touba en wanen ons even als echte moslima's, vooral zeer warm en je gaat voor geen cm vooruit met die lange rokken aan. Daarna richting Saint-Louis waar we misschien in iets té grote weelde 2 dagen hebben doorgebracht: hotel met zwembad, wifi, zee aan de achterdeur, dame blanche gegeten,... Het contrast is dan ook groot wanneer we de dag erop de stad met paardenkar bezoeken. Was ik 2 dagen geleden nog aan ontwikkelingssamenwerking aan het doen, ik voelde me nu des te meer een échte toerist. Daarna richting la Langue de Barberie waar we geteisterd werden door honderden krabben en behoorlijk onrustig wat in de zon hebben gelegen.
Zaterdag werd Lac Rose-dag. Een meer die een rozige kleur zou hebben in wel zeer strikt bepaalde weercondities en vooral niet tijdens het regenseizoen (l'hivernage) en wij hebben dus dikke pech. We kunnen wel leuke foto's maken terwijl we ronddobberen in het meer want door de sterke zoutconcentratie kan je er dus drijven. Daarna kan je voor een peulschil je laten afspoelen met emmers water. Als kers op de taart wachtte Dakar op zondag op ons. Ik heb -niet enkel door de temperatuur- enorm gezweet tijdens dit stuk van de weg, werkelijk een stuk van Paris-Dakar. We bezochten eerste Ile de Gorée (slaveneiland) en daarna nog een flits van Dakar want de tijd vloog voorbij. Masse liet ons nog even verwateren door in een prachtig gelegen restaurant ons laatste avondmaal te laten verorberen. Albert belde me ook nog even op om te vragen hoe alles ging met de groep. Na nog wat te mijmeren aan de zee eindigt het avontuur. Toen stonden we daar plots op de luchthaven: 13 zwetende toubabs met véél te véél bagage op een rommelige parking Masse uitwuivend met tranen in de ogen,... This is the end!
Ook nu ik thuis ben, blijven flitsen van ginder mij achtervolgen. Het is moeilijk om weer te aanvaarden hoe groot het contrast is tussen het leven hier en het leven die de mensen daar leiden. Ik ben er wel van overtuigd dat we en dan spreek ik echt voor de hele groep één maand lang veel gebouwd, veel gebabbeld, veel gelachen en vooral veel hebben proberen bij te brengen aan de mensen ginder. Ik hoop dat ze mij niet snel zullen vergeten want ik vergeet hen nooit!
Alvorens af te sluiten, wil ik toch nog graag specifiek de sponsors bedanken. Ik ben ongelooflijk trots op wat we hebben kunnen verwezenlijken in 1 maand en dat is echt grotendeels te danken aan jullie. Met al het ingezamelde geld (dus ook van mijn 4 reisgenoten) hebben we al het nodige cement, zand, beton en ijzer kunnen betalen voor de keuken, de ovens, de veranda, het extra toilet, de septische putten, de regenput en 2 grote slaapplaatsen. Ook de vloer en deuren en ramen hebben we allemaal kunnen aankopen. Daarnaast hebben we 4 tuinen kunnen aanleggen waar straks aubergines en courgetten zullen groeien. We hebben hiermee ook het loon van alle werkmannen kunnen betalen voor de volledige maand. Als laatste ging er ook een deel naar een verzekering voor de kinderen waarmee we activiteiten deden zodat zij op medische zorg konden rekenen wanneer dit nodig was. Ik hoop dat jullie ook tevreden zijn met wat we met de Bouworde hebben kunnen verwezenlijken! Straks post ik nog enkele foto's! Als laatste nog eens dankjewel aan alle vriendinnetjes, vriendjes en familie om mijn verhaal te volgen en mij te steunen wanneer het heimweegevoel opdook. Dank u!
Nobe na la (dit is de correcte schrijfwijze voor "ik hou van jullie")
Abonneren op:
Posts (Atom)